มารู้จักกับ “นิฮงเอโฮ” การว่ายน้ำแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น ที่ใช้ในการส่งต่อคบเพลิงโตเกียวโอลิมปิก 2020

ในการจัดการแข่งขันโอลิมปิก สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือการส่งต่อคบเพลิงอันศักดิ์สิทธิ์ นอกจากเหล่านักกีฬาและบุคคลผู้มีชื่อเสียงแล้ว ประชาชนคนธรรมดาก็สามารถมีส่วนร่วมในการวิ่งส่งต่อคบเพลิงโอลิมปิกได้เหมือนกัน แต่เพื่อน ๆ เคยสงสัยไหมคะว่า ถ้าเกิดวิ่ง ๆ ไปแล้วเจอแม่น้ำขวางทางอยู่จะทำอย่างไร จะให้วิ่งบนน้ำเหมือนนินจาก็ไม่ได้ ถ้าอย่างงั้น ก็ถือคบเพลิงว่ายข้ามน้ำไปละกัน! โดยวิธีการ “ว่าย” ส่งต่อคบเพลิงนี้ได้ใช้ทักษะการว่ายน้ำแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่เรียกว่า “นิฮงเอโฮ” วันนี้เราจะพาเพื่อน ๆ ไปดูกันว่าการว่ายน้ำแบบดั้งเดิมนี้เป็นอย่างไร

นิฮงเอโฮ คืออะไร

“นิฮงเอโฮ” เป็นหนึ่งในศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น โดยมีท่าว่ายน้ำหลากหลายท่า ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมและวัตถุประสงค์ในตอนนั้น อย่างเช่น ว่ายในทะเล หรือว่ายในแม่น้ำ ว่ายเพื่อเคลื่อนที่ระยะยาว ว่ายเพื่อพรางตัว หรือว่ายเพื่อโจมตีทางน้ำ นอกจากท่าว่ายน้ำที่ใช้ในการรบเหล่านี้แล้ว ยังมีการว่ายเพื่อแสดงทักษะความสวยงามอีกด้วย เรียกได้ว่าเป็นทักษะหนึ่งที่เหล่านักรบในสมัยก่อนต้องฝึกฝนกัน ในปัจจุบันนิฮงเอโฮมีหลากหลายแขนง หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า “ริวหะ” พูดง่าย ๆ คือหลายสำนัก หลายอาจารย์  ซึ่งสมาคมว่ายน้ำของญี่ปุ่นได้รวบรวมและประกาศอย่างเป็นทางการว่ามี 13 แขนงด้วยกัน แตกต่างกันตามยุคสมัยที่คิดค้นขึ้น พื้นที่ และวัตถุประสงค์ในการรบ

นิฮงเอโฮ กับการส่งต่อคบเพลิงโอลิมปิก

สำหรับการส่งต่อคบเพลิงโตเกียวโอลิมปิก 2020 ได้นำศิลปะการว่ายน้ำแบบดั้งเดิมนี้มาเป็นส่วนหนึ่งของพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ด้วย โดยมีการว่ายส่งต่อคบเพลิงทั้งหมด 3 ครั้ง จากตัวแทนนิฮงเอโฮ 3 แขนงด้วยกัน ได้แก่ “ยามาอุชิริว” ข้ามแม่น้ำในเมืองอุซึคิชิ จังหวัดโออิตะ วันที่ 24 เมษายน 2564 “ชินเด็นริว” ข้ามแม่น้ำโมโตะยาซึ ในเมืองฮิโรชิมา จังหวัดฮิโรชิมา วันที่ 17 พฤษภาคม 2564 และสุดท้าย “ซุยฟุริวโอตะหะ” ข้ามแม่น้ำซึมิดะ ในเขตไทโต กรุงโตเกียว วันที่ 20 กรกฎาคม 2564 เพื่อน ๆ คนไหนอยากติดตามดูการว่ายส่งคบเพลิงทั้ง 3 ครั้ง สามารถไปดูได้ที่เว็บไซต์ทางการของโตเกียวโอลิมปิก 2020 นี้ได้เลยค่ะ

ประวัติของ ยามาอุชิริว (山内流)

ยามาอุชิริว มีต้นกำเนิดที่เมืองอุซึคิชิ จังหวัดโออิตะ ซึ่งเป็นเมืองที่ติดทะเลทำให้มีการฝึกซ้อมทักษะการว่ายน้ำมาตั้งแต่สมัยโบราณ ยามาอุชิริว เป็นแขนงที่พัฒนามาจากแขนงเก่าแก่อื่น ๆ จนเกิดเป็นแขนงใหม่ขึ้นในสมัยเมจิ ปี 1892 จุดเด่นของการว่ายน้ำแบบยามาอุชิริวคือการว่ายแบบตัวเฉียงสำหรับการว่ายระยะไกล ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์เป็นการว่ายโดยใส่ชุดเกราะสำหรับรบ ว่ายโดยถือธงและร่มดอกไม้ นอกจากนี้ ยังมีการว่ายแบบตั้งตัวตรง ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการยิงปีน ยิงธนู และโบกธงในน้ำได้อีกด้วย

ประวัติของ ชินเด็นริว (神伝流)

ชินเด็นริวเป็นศิลปะการว่ายน้ำดั้งเดิมที่ถูกใช้เป็นทักษะการรบสำหรับกองทัพเรือในสมัยก่อน โดยมีจุดเด่นที่การตีขาและวิธีการดำน้ำที่หลากหลาย แล้วแต่สภาพแวดล้อมและวัตถุประสงค์การว่าย ในปัจจุบันชินเด็นริวมีการฝึกฝนทั่วญี่ปุ่น ไม่ว่าจะเป็นในโตเกียว ชิบะ นีกางะ โอกายามา ฮิโรชิมา และอาโอโมริ เป็นต้น

ประวัติของ ซุยฟุริวโอตะหะ (水府流太田派)

ซุยฟุริวโอตะหะ เกิดขึ้นในยุคเมจิ ปี 1878 เป็นแขนงที่แยกออกมาจากแขนงซุยฟุริวอีกทีหนึ่ง ซึ่งซุยฟุริวโอตะหะได้เสริมจุดแข็งและกลบจุดอ่อนของซุยฟุริว จนกลายเป็นที่นิยมและมีหนังสือเกี่ยวกับทักษะการว่ายน้ำออกมามากมาย นอกจากนี้ยังใช้ในการเรียนการสอนในโรงเรียนทั่วญี่ปุ่น และมีผู้ร่ำเรียนมากที่สุดอีกด้วย

ปัจจุบัน ชมรมว่ายน้ำในโรงเรียนมัธยมญี่ปุ่นบางแห่งมีการฝึกฝนการว่ายน้ำแบบดั้งเดิม นอกเหนือจากการฝึกว่ายแบบสากล แม้จะเป็นการว่ายเพื่อการรบในสมัยก่อน แต่ผู้คนยังช่วยกันรักษาและปรับเปลี่ยนให้เป็นการว่ายเพื่อแสดงทักษะและความสวยงามในปัจจุบัน ทำให้ “นิฮงเอโฮ” ไม่หายไปจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น

สรุปเนื้อหาจาก : swim.or.jp